Pyetja sesa real është ky debat, mund të marrë përgjigje të ndryshme. Sepse ky është rasti tipik kur debati në dukje si ushtrim aritmetik dhe për parime sociologjike, shndërrohet në një çështje direkte marketingu. Kur secili shqetësohet kryesisht për tregun vetjak. Ky është gjithashtu rasti klasik kur debati shndërrohet në ndeshje mes faktit dhe opinionit dhe kur opinioni dhe fakti zëvendësojnë njëri-tjetrin, ndërthurren me njëri-tjetrin dhe nuk mund të mbijetojnë dot pa njëri-tjetrin.
Debati mes dy politikanëve, njëri në gadishullin e Ballkanit e tjetri në ishullin britanik është një ofertë brilante për të kënaqur vanitetin e publikut në piskun e vapës së verës. Seriali i shkëmbimeve në distancë mes Edi Ramës, kryeministër i Shqipërisë dhe Nigel Farange, kryetar partie i ekstremit të djathtë në Britaninë e Madhe, i ka të gjithë përbërësit e duhur për t’u shndërruar në hit vere. Të dy populistë dhe narcizistë, gojëshpata dhe produkte tipike të një kohe të dashuruar me formën, u bënë bashkë papritur në duelin e polemikës. Në fakt, ndryshe nga sa duket, nuk ka armiqësi mes tyre. Ndeshja është Wrestling politik. Eshtë një teatër artistik ku edhe pse duket se kundërshtarët i marrin shpirtin tjetrit, realisht nuk lëndohet askush. Shfaqja që dikur argëtonte dhe Donald Trumpin, në të vërtetë është një skenar “artistik” që shpall fitues vetëm argëtimin e spektatorëve. Kurse nga “gladiatorët”, secili triumfon për turmën e tij.
Ndër të dy, fitues është Rama që ushqen edhe njëherë psikozën e Davidit triumfues që vjen nga një vend i vogël, që mbron krenarinë kombëtare, që mposht pinjollin e ish-perandorisë ku nuk perëndonte dielli kurrë dhe që shpaguan burrërisht atë spirale të pafund frustrimesh që afron jeta e emigrantit. Një lloj revanshi që festohet edhe kur është i vonuar. Si një ilaç që jepet mbasi paçienti është ngritur në këmbë. Kurse Farange, politikani i Brexit, natyrisht nuk është i humbur. Si gjithë të djathtët ksenofobë dhe egocentrikë, ai rreket të gjejë përgjigje për çdo problem të brendshëm, tek pushtimi që kanë bërë vendit të tij emigrantët e huaj. Që nga kriza e çmimeve e deri tek papunësia, nga problemet e kriminalitetit e deri tek ekuilibret politikë. Madje edhe më shumë tek këto të fundit, nëse mendohet kombësia e prejardhja e ndonjë kryeministri, kryetari bashkie apo dhe një numër i madh deputetësh. Fundja, ksenofobia është në modë në këtë kohë, sa kohë edhe multimiliarderit Musk i kujtohet se mund të deportohet në Afrikën e Jugut.
Pyetja sesa real është ky debat, mund të marrë përgjigje të ndryshme. Sepse ky është rasti tipik kur debati në dukje si ushtrim aritmetik dhe për parime sociologjike, shndërrohet në një çështje direkte marketingu. Kur secili shqetësohet kryesisht për tregun vetjak. Ky është gjithashtu rasti klasik kur debati shndërrohet në ndeshje mes faktit dhe opinionit dhe kur opinioni dhe fakti zëvendësojnë njëri-tjetrin, ndërthurren me njëri-tjetrin dhe nuk mund të mbijetojnë dot pa njëri-tjetrin.
